element-04
Przedszkole Samorządowe nr 118
ul. H. Modrzejewskiej 21
31-327 Kraków
element-06
tel. / fax.: 12 637 24 80
element-09
element-10
element-26
element-27
element-28
element-29
element-30

Witamy w przedszkolu wszystkie przedszkolaki:)

W przytulnych salach

Przy małych stoliczkach

Dzieci swe miejsca zajęły

Witaj przedszkole, nasze kochane!

Szybko wakacje minęły
czytaj dalej...

ZEBRANIE Z RODZICAMI !!!

 

czytaj dalej...

Zapraszamy wszystkich Rodziców i chętne osoby
do przekazania 1% podatku
na Samorządowe Przedszkole nr 118.
Numer KRS: 0000270261


Zebrane środki zostaną przeznaczone na dofinansowanie pomocy szkoleniowo - naukowych do zabaw w budynku przedszkola oraz na powietrzu.


Wszystkim dobroczyńcom DZIĘKUJEMY !!!!







czytaj dalej...
1
2
3
element-31
element-32
rower
element-33
ramka-góra

Publikacje


„Co wolno dziecku?”

20.11.2012

 

opracowanie: mgr Agata Przybyś

 

Sposób w jaki funkcjonuje człowiek w swoim dorosłym życiu ściśle wiąże się z warunkami

w jakich wzrastał jako dziecko. Z wielu badań wynika, że osoby, których rodzice ustalali rozsądne granice, równocześnie zapewniając im pewną swobodę spontanicznego wyboru, już jako małe dzieci, mają poczucie własnej wartości i pewności siebie. Te rozsądne granice to wskazywanie przez rodziców sprawiedliwych i jasnych zasad zachowania, które powodują, że człowiek lepiej przygotuje się do swego dorosłego życia. Gdy brak ograniczeń, wyznaczonych przez opiekunów, dzieci nie potrafią rozpoznać, co jest właściwe i co dobre dla nich oraz dla wszystkich w jego otoczeniu. Bez nich często:

-  tracą panowanie nad sobą,

-  kłócą się z dorosłymi oraz swoimi rówieśnikami,

-  z premedytacją robią coś, ci irytuje innych,

-  winą za swoje błędy obarczają innych,

-  są drażliwe lub łatwo się irytują,

-  złoszczą się,

-  są mściwe.

Rozpieszczanie dziecka przez rodziców powoduje, że nabiera ono złych nawyków oraz jest niedyscyplinowane. Jeżeli jednak są zbyt dla niego surowi, usiłują zachować nad nim kontrolę, karzą dziecko przy byle okazji lub nagradzają za absolutne posłuszeństwo – może wyrosnąć z dziecka jednostka pozbawiona własnej tożsamości. A przecież głównym celem wychowania jest właściwe przygotowanie dziecka do dorosłego życia.

Na czym więc polega rozsądny styl wychowania? W jego zastosowaniu pomoże rodzicom kilka zasad, które właściwie wpłyną na utrzymanie równowagi między wychowaniem zbyt pobłażliwym i zbyt surowym. Oto one:

  1. Ustalenie sprawiedliwych i stanowczych granic zachowania.
  2. Przekazywanie rozsądnych zasad postępowania.
  3. Wydawanie jasnych, uprzejmych i asertywnych instrukcji oraz poleceń.
  4. Udzielanie pochwał i zachęcanie do współdziałania.
  5. Stosowanie jednolitych, oczywiście uzgodnionych z dzieckiem, konsekwencji
    w przypadku jego niewłaściwego zachowania.

W wieku przedszkolnym dużą rolę w kształtowaniu osobowości dziecka odgrywa zaba­wa, pochwała i nagroda. Połączenie tych elementów może skutecznie ustanawiać granice,

w jakich dziecko będzie się poruszać. W rodzinach, w których istnieje niewiele jasno

sformułowanych standardów i reguł postępowania, częściej zdarzają się problemy

wychowawcze.

Wszystkie dzieci testują granice reguł i standardów wyznaczonych przez swych opiekunów. Gdy na przykład odbiera się maluchowi zabawkę wówczas kłóci się, krzyczy lub wpada w złość. Gdy dziecku w wieku szkolnym za­brania się tego, na co ma właśnie ochotę

- dysku­tuje lub głośno protestuje. Jest to normalne zachowanie, przez które dziecko manifestuje swoją potrzebę niezależności. Tak dzieje się w wypadku dzieci niesprawiających problemów.

Jednak rodzice dzieci, które charakteryzują się wysokim stopniem nieposłuszeństwa, wciąż odmawiające podporządkowania się prośbom swych opiekunów, wymagają wielkiego zaangażowania rodzica w próbę sił z dzieckiem. Ścisłe gra­nice uzyskują wówczas istotnego znaczenia. Do motywowania zachowań dziecka nie wystarczą uwagi dotyczące jego negatywnego zachowania, potrzebne jest również poparcie jego działania pozytywnego. Dzięki temu dziecko uczy się postępować we właściwy sposób. By pozytywne zachowania przyniosły właściwy efekt powinny być wzmocnione pochwałami i słowami zachęty. Oto zasady ich stosowania:

  1. Uzależniaj pochwałę od zachowania.
  2. Udzielaj pochwały natychmiast.
  3. Wyrażaj precyzyjnie swoje uznanie, podkreślając, cze­go dotyczy.
  4. Chwal w sposób pozytywny, bez posługiwania się sarkazmem.
  5. Wyrażaj aprobatę nie tylko słowami, lecz również uśmiechem, spojrzeniem oraz
    wyrażaniem entuzjazmu.
  6. Chwaląc dziecko, poklep je po plecach, obejmij i pocałuj.
  7. Zauważ, w czym dziecko jest dobre, nie czekając z nagrodą wyłącznie na zachowanie perfekcyjne.
  8. Chwal konsekwentnie, kiedy tylko zauważysz postę­py w zachowaniu, do którego pragniesz dziecko za­chęcić.
  9. Wyrażaj się pochlebnie o dziecku w obecności innych.
  10. Chwal częściej dzieci, które stwarzają trudności wy­chowawcze.
  11. Wskaż dziecku, jak samo może nagradzać się za wła­ściwe zachowanie.

W wypadku opornych i sprawiających duże problemy wycho­wawcze dzieci słowna pochwała rodzicielska jest na początku nie wy­starczającym wzmocnieniem. Aby zapewnić dodatkową zachętę można posłużyć się „nagrodą namacalną”, którą jest na przy­kład specjalny poczęstunek, dodatkowe przywileje bądź ulubione zajęcie.

System nagród będzie efektywny tylko wówczas, jeśli rodzice:

-  jasno zdefiniują dziecku oczekiwane zachowanie,

-  wybiorą skuteczne nagrody (tzn. takie, które będą dla dziecka wystarczająco motywujące),

-  ustanowią konsekwentne granice dotyczące zachowań,

-  stworzą prostą i atrakcyjną dla dziecka taktykę usta­nawiania granic,

-  będą nagradzać niewielkie postępy,

-  będą nagradzać natychmiast,

-  będą unikać mieszania nagród z karami,

-  stopniowo zastąpią namacalne nagrody rzeczowe aprobatą społeczną,

-  będą dopasowywać swoją taktykę do zmieniających się zachowań dziecka oraz do nowych
nagród.

Wielu rodziców dzieci nieposłusznych i agresywnych wyraża swo­ją dezaprobatę próbując dawać klapsy, pouczać czy krytykować. W rzeczywistości narzekanie, krytykowanie, bicie, pokrzykiwanie lub nawet prowadzenie dyskusji z niewłaściwie zachowującymi się dziećmi, sta­nowią formy okazywania uwagi rodzicielskiej wzmacnia­jące niepożądane zachowanie.

W rezultacie dzieci same uczą się od rodziców zrzędzić, krytykować, bić, krzyczeć lub kłócić. W procesie oceny zachowania dziecka bardzo ważne jest:

-  regularne przekazywanie miłości rodzicielskiej, pomocy i zrozumienia,

-  określenie (wspólnie z dzieckiem) jednolitych konsekwencji w przypadku jego

niewłaściwego zachowania,

-  w przypadku niewłaściwego zachowania dziecka zastosowanie uzgodnionych wcześniej
z dzieckiem konsekwencji.
Oto kilka metod, jakie można wykorzystać, jako konsekwencje niewłaściwego zachowania:

  • „przerwa w grze”,
  • posługiwanie się naturalnymi i lo­gicznymi konsekwencjami,
  • ograniczenie nagród/przywilejów,
  • wspólne rozwiązywanie problemów.

Warto zwrócić szczególną uwagę na pierwszą z technik, jako konsekwencję złego zachowania, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z dzieckiem z poważnymi problemami wychowawczymi, jest nią „przerwa w grze”. Oznacza skrajną formą ignorowania dziecka, polegająca na tym, że przez krótki czas odmawia się mu wszelkich źródeł pozytywnego wzmacniania, a zwłasz­cza pozbawia uwagi dorosłych. Metoda ta wymaga od rodziców wytrzymałości i konsekwencji działania oraz zastosowania się do pewnych zasad:

  1. Nie groź wprowadzeniem „przerwy w grze”, jeśli nie jesteś przygotowany, aby ją rzeczywiście zastosować.
  2. Jeśli dziecko odmawia dostosowania się do rozsąd­nego polecenia, powtarzaj kilkuminutowe „przerwy w grze”.
  3. W czasie „przerwy w grze” faktycznie ignoruj dziecko.
  4. Bądź przygotowany na to, że będzie chciało przete­stować twoją konsekwencję
    w postępowaniu wobec niego.
  5. Zawsze pociągaj dziecko do odpowiedzialności za złe zachowanie.
  6. Jeśli inny domownik (na przykład ojciec dziecka) posługuje się w danej chwili „przerwą w grze”, wspo­magaj go w tym.
  7. Starannie ogranicz liczbę zachowań, wobec których stosujesz „przerwę w grze”.
  8. Nie zdawaj się wyłącznie na tę metodę - połącz ją z innymi, na przykład z ograniczeniem nagród oraz ze wspólnym rozwiązywaniem problemów.
  9. Bądź przygotowany na to, że proces nauki trzeba bę­dzie powtarzać.
  10. Aby wspomóc „przerwy w grze”, stosuj metody pozba­wione przemocy, takie na przykład jak ograniczanie przywilejów.
  11. Zrób sobie sam przerwę, aby się zrelaksować i zregene­rować siły.
  12. Bądź uprzejmy.

Bardzo ważna dla kształtowania osobowości dziecka jest naturalna, logiczna konsekwencja. Oznacza ona wszystko, co jest rezultatem działania bądź bra­ku działania dziecka, bez interwencji dorosłych. Oto przykłady:

-  Jeśli chłopiec zaspał lub odmówił pojechania autobusem, naturalną konsekwencją jest

to, że będzie musiał spóźnić się do przedszkola.

-  Jeśli dziewczynka nie chciała włożyć płaszcza, będzie jej zimno.

W tych i innych sytuacjach dzieci uczą się na podstawie konsekwencji podejmowania własnych decyzji. W przeciwieństwie do „przerwy w grze” naturalne i logiczne konsekwencje uczą je większej odpowiedzialności. Strategie te są najbar­dziej efektywne w wypadku powtarzających się proble­mów. Powinniśmy pamiętać o tym, by:

  1. Wprowadzać konsekwencje natychmiast.
  2. Zadbać, aby konsekwencje były odpowiednie do wieku.
  3. Sprawić, aby konsekwencje nie były formą kary lecz raczej utratą przywileju.
  4. Stosować konsekwencje, które są zwięzłe i adekwatne do przewinienia.
  5. Angażować dziecko, kiedy to możliwe.
  6. Być przyjacielskim i pozytywnie usposobionym.
  7. Wcześniej zapewnić dziecku możliwość wyboru kon­sekwencji.
  8. Upewnić się, że ty, jako rodzic sam jesteś w stanie znieść konse­kwencje, które ustaliłeś z dzieckiem.
  9. Rozmawiać z dzieckiem i innymi bliskimi mu osobami o tym, jak macie sobie wspólnie radzić z niepożą­danym zachowaniem.

Dziecko musi wierzyć w ostrzeżenia rodziców, a rodzice muszą być wiarygodni

i  konsekwentni. Pamiętajmy, że czasem samo ostrzeżenie o grożącej ka­rze, bez zastosowania jej, staje się dla dziecka wystarczającym przypomnieniem właściwego zachowania.

 

Literatura:

Humbert M. – „Rozsądne ustalanie granic. Co wolno dziecku”, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Sopot 2008.

Wracaj
 
ramka-dół
element-38
Publikacje
element-45
element-36
Akty prawne i druki
element-44
element-34
element-39
stopka-linia